Κεντροαριστερά. Ρομαντικό ή εφικτό ?

Κεντροαριστερά. Ρομαντικό ή εφικτό ?
http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.anagnwstes&id=30037

Καθώς πλησίαζες προς το Ακροπόλ ένιωθες ότι πλησιάζεις σε μαιευτήριο. Οι στενοί συγγενείς ήταν από νωρίς εκεί και σιγά σιγά έρχονταν ολοένα και περισσότεροι για να ακούσουν από κοντά το πρώτο κλάμα. Αντί για τα its a boy μπαλονάκια το μόνο που κράταγε ο κάθε προσερχόμενος ήταν το ιδεολογικό του εισιτήριο.
Και ήταν πολλοί αυτοί και ήταν πολύχρωμα τα εισιτήρια τους.
Μα είναι τόσο σπουδαίο αυτό το μωρό? αυτό μόνο ο χρόνος θα το δείξει. Το μόνο σίγουρο είναι πάντως ότι το περίμεναν πολλοί.

Τα πράσινα «All Star», ο Αλέξης και ο….. Πρετεντέρης

(Η εβδομάδα που πέρασε, ήταν μια εβδομάδα, που όσων η μνήμη δε λαθεύει και δε συγχωρεί, θα τους φέρνει ξανά μπροστά σε εκείνο το Δεκέμβρη, που μια γενιά, μέσα σε ένα βράδυ ωρίμασε· πιο γρήγορα και πιο βιαία απ’ όσο της άρμοζε.)

Δευτέρα μεσημέρι, 06 Δεκέμβρη 2010…2 χρόνια μετά….. εν Αθήναι.

Το μετρό γεμάτο ασφυκτικά με παιδιά χαμογελαστά, παράτησαν τους υπολογιστές και τους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης, γιατι όταν πρέπει ξέρουν να το κάνουν, περήφανα και συνειδητοποιημένα απόλυτα, μα κυρίως, έτοιμα για να τιμήσουν τον «ήρωα» της γενιάς τους, τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, με ρυθμό και παλμό μέσα τους, με σφυγμό και βλέμμα …ζωντάνιας. 

Ένα από αυτά σηκώνεται, γυρίζει σε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που στέκεται όρθιο και με απόλυτη φυσικότητα, τους παροτρύνει, σε άπταιστο «πληθυντικό ευγενείας», να καθίσουν στη θέση του.

Δε θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα του ηλικιωμένου κυρίου. Χίλιες και μια λέξεις, ένας εσωτερικός πόλεμος, ένας χάρτινος πύργος βραδινών δελτίων ειδήσεων καταρρέει. 

Αυτό το παιδί, με την κουκούλα και το κολλητό τζιν, με τα σκουλαρίκια, με τα διαλυμένα από τη φθορά (και όχι αγορασμένα φθαρμένα σύμφωνα με τις επιταγές της μόδας)  πράσινα All-Star, αυτό το παιδί που τα δελτία των 8.30 τόσα χρόνια περιγράφουν ως ταραχοποιό στοιχείο, ως ανένταχτο, είναι μαθητής, έχει αξίες και πρεσβεύει το σεβασμό, ανήκει σε ομάδα, κουβαλάει στη σάκα του βιβλία και όχι πολεμοφόδια. 

Και τώρα? Ποιός είναι υπεύθυνος? Ποιος καίει και ποιος καταστρέφει? Δε σκότωσαν έναν αλήτη που….. (άκουσον άκουσον) τι δουλειά είχε στα Εξάρχεια τέτοια ώρα? (Λες και η πλατεία αυτή είναι τσοντάδικο: Μόνο για ενήλικες- Η αίθουσα κλιματίζεται).

Αν αυτό το παιδί, αν αυτή η η γενιά είναι η απάντηση, τότε η ωριμότητά της, την απενοχοποιεί.  Πίσω από τις βίαιες αντιδράσεις τους, μάλλον, θα κρύβονται βίαιες δράσεις, κι αυτή η ηθική (?)∙ αυτή δεν σου απαγορεύει να δράσεις, αλλά καθυστερεί την αντίδραση σου και ίσως, μάλιστα, την κατευνάζει. 

Η βία της έντασης των υπερχρεωμένων νοικοκυριών μέσα στα οποία μεγαλώνουν, η βία της παραπαιδείας, η βία της απαξίωσης των ιδανικών τους , η βια της αβεβαιότητας για το μέλλον τους και η ανάγκη να επιστρέψουν τα υλικά όνειρα τους στο χρονοντούλαπο της πλαστής ευημερίας, ακόμη και αν όλα αυτά δεν τα αναγνωρίζει ο κ. Πρετεντέρης, σαν ελαφρυντικό στη γενιά των 20άρηδων «τρομοκρατών», στο οπισθόφυλλο των «Νέων» της 06/12, είναι υπερβολική για να εκτονωθεί στα διαδικτυακά παιχνίδια τους, είναι «αιχμηρή» για την χάρτινη ασπίδα της εφηβείας τους.

Αυτή η γενιά, η γενιά του Αλέξη, έχει χρώμα, έχει ωριμότητα, έχει τώρα πια ιδανικά. Ας την αφήσουμε να διαδηλώσει, ξέρει αυτή πως, ας της δώσουμε χώρο δράσης κι όχι όπλα και αιτίες αντίδρασης. Ας της δώσουμε κράτος κι όχι παρακράτος, γιατί αλλιώς κ. Πρετεντέρη, θα μας επιστρέψει τρόμο-κράτος…..

εν αναμονή εξελίξεων…. προετοιμαστείτε

«Πωλείται το Παρόν», «Ενοικιάζεται το…. μέλλον»

Στην Κύπρο, ένα κράτος που οι ντόπιοι ισχυρίζονται και όχι άδικα σύμφωνα με την ετυμηγορία της ιστορίας, ότι ακολουθεί, με μια καθυστέρηση λίγων ετών, τη χώρα μας στα οικονομικοπολιτικά τεκταινόμενα, μπορεί κανείς να δει, σήμερα, την αρχή του τέλους της «πλαστικής» και φαινομενικής, οικονομικής ευημερίας της χώρας, στις αρχές της δεκαετίας που δύει.

Μετά την κάθοδο από το όρος Τρόοδος, η είσοδος στην πόλη της Λεμεσού, εντυπωσιάζει, με τα υπέρογκα και υψηλής αισθητικής νεόδμητα συγκροτήματα κτιρίων, που οι διαστάσεις τους μπορεί να μην αρμόζουν με την επιπεδότητα της θάλασσας, η χωροθέτηση τους όμως, δηλώνει μια πιο προηγμένη πολεοδομικά χώρα από τη δική μας, αφού σέβονται τουλάχιστον, το κοινόχρηστο του χαρακτήρα της αιγιαλίτιδας ζώνης.

Εκεί, κάπου μέσα στις καλαίσθητες και πανάκριβες προσόψεις των κτιρίων, ξεπροβάλουν τα πρώτα σημάδια μιας σοβαρής μελλοντικής ασθένειας. Κάτι σαν το στίγμα, μουσαμάδες, που έχουν τη δικιά τους ιστορία και γράφουν πάνω «Πωλείται το Παρόν», σα déjà vu, ξυπνάνε αναμνήσεις από το πρόσφατο παρελθόν και «απειλούν».

Στην Ιρλανδία, τη σύγχρονη Νάρνια του Lewis, η οικοδομή αποδείχθηκε η μεγαλύτερη «φούσκα» και κατέρρευσε παρασύροντας μαζί της την πάλαι ποτέ οικονομία- μοντέλο της ευρωπαϊκής ένωσης. Στην Ελλάδα το 2005, 1 στους 4 έλληνες απασχολούνταν σε επαγγέλματα παρεμφερή με την οικοδομή. Σήμερα, 1 στους 4 έλληνες, αν όχι περισσότεροι, είναι άνεργοι.

Τα προϊόντα της οικοδομικής δραστηριότητας αποδεικνύονται τελικά, ίσως μαζί και με κάποια τοπικά εμπορεύσιμα ή καλύτερα εξαγώγιμα αγαθά, το «είδωλο» κάθε σύγχρονης οικονομίας. Αποτελεί, παράγοντα διακίνησης χρήματος (από τα τραπεζικά προϊόντα μέχρι τις «ξένες» επενδύσεις), βελτίωσης της απασχόλησιμότητας (με συνέπειες ορατές και σε άλλους κλάδους τις οικονομίας αλλά και στα ασφαλιστικά ταμεία), αλλά και διασφάλισης κρατικών εσόδων, καθώς εισρέουν έσοδα στα ταμεία του Υπουργείου Οικονομικών από το Φ.Π.Α. των υλικών μέχρι το φόρο στις αμοιβές των μηχανικών.

Η στήριξη της «οικοδομής», δε συνάδει απαραίτητα με την αύξηση του παραγόμενου προϊόντος, αλλά με τον έλεγχο της παραγόμενης ποσότητας. Η συμμετοχή του κράτους στην παραγωγική αυτή διαδικασία, αν και διακριτική, όπως επιτάσσει η «ελευθερία» της αγοράς και όχι όπως έχει επιβάλλει η «ελευθεριότητα» των οικονομικών συμφερόντων, πρέπει να στοχεύει στον εναρμονισμό της προσφοράς με τη ζήτηση.

Οριοθέτηση στον παραγόμενο όγκο με γνώμονα τις οικονομικό -κοινωνικές συνθήκες της εποχής, διασπορά του προϊόντος σε μεγάλο εύρος με σκοπό την αποκέντρωση και την ανάδειξη νέων αναγκών σε δομές και δημιουργία ελκυστικών - οικονομικών κατασκευών, είναι μέτρα που μπορούν να συμβάλουν στον εξορθολογισμό του τομέα της «προσφοράς» κατασκευαστικού προϊόντος.

Στον τομέα της «ζήτησης», η Ελλάδα με σεβασμό στη διατήρηση του ιδιαίτερου χαρακτηριστικού της υψηλής ιδιοκατοίκησης που τη συνοδεύει, με φοροαπαλλαγές και φορολογικά κίνητρα τόσο σε ιδιώτες (κατάργηση του φόρου μεταβίβασης) όσο και σε κατασκευαστές (μείωση των φορολογικών συντελεστών ανάλογα με κριτήρια, όπως η περιοχή κατασκευής, ο αριθμός των εργατών που απασχολήθηκαν, κ.α.), οφείλει να εξασφαλίσει την βιωσιμότητα της κατασκευής.

Πλέον, εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής αστάθειας, η αύξηση των ενδείξεων, «Πωλείται το Παρόν», γραμμένων στην τοπική γλώσσα, θα σημαίνει, ότι «Ενοικιάζεται το μέλλον» της χώρας, στο Δ.Ν.Τ. ή άλλες κερδοσκοπικές (με το μανδύα του σωτήρα, πάντα) χώρες.

εν αναμονή εξελίξεων… προετοιμαστείτε

Προς άγραν…λαϊκής υπερηφάνειας

Μετά την υπό διερεύνηση, αλλά συνάμα ιστορική άρνηση ενός δικτάτορα, στις τρεις τα ξημερώματα, εν μέσω γερμανικής προέλασης, μετά τη φωνή μιας αριστερής φοιτήτριας και μετέπειτα βουλευτή - «παίζω στο κέντρο, παίζω και αριστερά» εν μέσω χουντικών τανκ, έρχεται τώρα ο λόγος της «κόκκινης» Λούκα, εν μέσω οικονομικού πολέμου, να θυμίσει κάτι, από τους προανφερθέντες και να τονίσει έστω αμυδρά, αυτό που τόσο πολύ φαίνεται να έχουμε ανάγκη, την εθνική (ή λαϊκή αν προτιμάτε) υπερηφάνεια.

Ένας λαός που δεν κατάλαβε τη διαφορά ένταξης και προσαρμογής, θύμα της νομισματικής αλλά όχι οικονομικής ενοποιήσης. Ένας λαός που μπορεί να καταλάβει άνετα το μενου σε οποιοδήποτε ανατολίτικο κεμπαμπ-τζίδικο της Istikal str. στην Κωνσταντινούπολη, αλλά θα χρειαστεί «γερό στομάχι», για να φάει έστω και το πρώτο πιάτο στο Porter’s English Restaurant του Kοβεντ γκάρντεν στο Λονδίνο, ανγκάζεται να γυρνάει στον ευρωπαϊκό βορά, σαν άλλος επέτης στην αγορά της Ταγγέρης, προς αναζήτηση δανεικών, υποθηκεύοντας κυριαρχικά δικαιώματα, όχι στη θάλασσα (εξάλλου, κατά το γνωστό φιλ-ειρηνικό σύνθημα, «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του»), αλλά στην κληροδοτημένη ελευθερία του χαρακτήρα του.

Κι αυτή, η τόσο απλή και τόσο σύνθετη, η λαϊκή υπαρηφάνεια και ομοψυχία, που κάποτε έκανε την Έλενα τη χορεύτρια να σκύβει στη μεριά του Τάσου και να τραγουδάνε μαζί για την Ελλάδα, έπεσε θύμα της διάλυσης, αυτου, του τόσο σπουδαίου, για την ευημερία ενός τόπου αγαθού, της κοινωνικής ειρήνης.

Στη διελκυστίνδα της καθημερινότητας∙ ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημοσιών υπαλλήλων, εργοδότες με επιχειρησιακές συμβάσεις ανά χείρας, εναντίον εργαζομένων, έλληνες (μελλοντικοί οικονομικοί μετανάστες), εναντίον ξένων (τωρινοί οικονομικοί μετανάστες), γενιά των 700 ευρώ, εναντίον γενιάς του Πολυτεχνείου, μάχονται προς τέρψη των ξένων συμφερόντων. Divide et impare….

Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, η ανάγκη χάραξης ενιαίας σταθερής πολιτικής για την οικονομική ανάταση της χώρας, η ανάγκη συστράτευσης πολιτικών κομμάτων, φορέων και μέσων μαζικής επικοινωνίας (που οι ιδιοκτητες τους θα ήταν πλουσιότεροι, αν η «καλλιεργεια» φόβου και ανασφάλειας ήταν επιδοτούμενη), αλλά και η ανάγκη εκφώνησης ενωτικών λόγων, κρίνεται επιβεβλημένη.

Ο κόσμος πρέπει να ξέρει τι και γιατί το θυσιάζει, πρέπει να ξέρει που πάνε οι θυσίες του, πρέπει να ξέρει ποιός είναι ο χρονικός προγραμματισμός του σχεδίου για την έξοδο από την «οικονομική» κρίση, πρέπει να ξέρει πώς γίνεται μια ολόκληρη χώρα να αναζητά δόση δανείου 4 δις ευρώ κόβοντας συντάξεις, όταν η περιουσία του Bill Gates αυξάνεται πάνω από 5 δις ετησίως, «επιχειρώντας».

Μέσα από απαντήσεις, μέσα από κοινωνικό διάλογο, μέσα από ξεκάθαρο πολιτικό λόγο, αλλά κυρίως μέσα από ομάδες συνεργασίας, θα χτιστεί ξανά η κοινωνική συνοχή και θα επανέλθει η λαϊκή υπερηφάνεια.

Πρέπει να γίνει σαφές στην τριανδρία του Δ.Ν.Τ., ότι η Ελλάδα, δεν είναι το «πράσινο 0» που φέρνει κέρδη, στη ρουλέτα των μεγάλων συμφερόντων, του παγκόσμιου οικονομικού καζίνο.

εν αναμονή εξελίξεων…προετοιμαστείτε

Δήμαρχοι μέσω.... δημοψηφίσματος

Ένα χρόνο μετά την απώλεια των βουλευτικών εκλογών από τη Ν.Δ., είναι πλέον φανερό τι κρυβόταν πίσω από το αινιγματικό μειδίαμα, του κατ’ οίκον, σήμερα, περιορισμένου, είτε από αγοραφοβία, είτε για κάθαρση μέσω «αυτομαστιγώματος», πρώην πρωθυπουργού∙ οικονομική κρίση, Δ.Ν.Τ., εθνικός περιορισμός, και εν τέλει μνημόνιο.

Οι περιφερειακές εκλογές, εκτός από το ότι έκαναν διάσημο τον αρχιτέκτονα του 5^ου αιώνα π.Χ., Καλλικράτη, κομματικοποιήθηκαν και κλήθηκαν να παίξουν ένα ρόλο που σίγουρα δεν αρμόζει στην σημαντικότητα τους, το ρόλο μιας κορυφαίας δημοκρατικής πράξης, του δημοψηφίσματος. Άλλα αντί άλλων δηλαδή..

Αφίσες υποψήφιων τοπικών αρχόντων με συνθήματα υπέρ ή κατά του μνημονίου, που ειρήσθω εν παρόδω, χώρις λαική εντολ,ή ήδη έχουμε υπογράψει και για το οποίο ήδη έχουμε κάνει αρκετές θυσίες, κοσμούσαν κάθε είδους κατακόρυφο παρόδιο αντικείμενο, θυμίζοντας οξύμωρα συνθήματα σοσσιαλιστών της δεκαετίας του ‘80 που απαιτούσαν, ενώ έχτιζαν την αμυντική τους πολιτική πάνω στο ΝΑΤΟ, την έξοδο από αυτό, αλλά και συνθήματα αριστερών ευρωβουλευτών, για έξοδο από το ευρωκοινοβούλιο.

«Ο υποψήφιος δήμαρχος του ενωμένου καλλικρατικού δήμου Παναγιάς –πρώην ιστορικοί καποδιστριακοί δήμοι Πάνω και Κάτω Παναγιάς και παντελώς άγνωστοι ακόμη και μετά από τηλεοπτικό αφιέρωμα του Lonely Planet, στο μέσο ευρωπαίο πολίτη και δανειστή μας- αντιστέκεται στο μνημόνιο και ζητάει την ψήφο του λαού.»

Μέσα σε αυτό τον παραλογισμό, η σύμβαση με την τροϊκα πήρε τη θέση αναπλάσεων, αστικών διαμορφώσεων και άλλων θεμάτων που για την κοινή (και πιο παρεξηγημένη) λογική άπτονται των αρμοδιοτήτων ενός τοπικού αιρετού παράγοντα και διαμόρφωναν επί δεκαετίες το πολιτικό σκηνικό της περιφέρειας και μονοπωλούσαν τα τοπικά κοινοβούλια-καφενεία.

Η, εν πολλές αμαρτίες περιπεσούσα, λοιπόν, ελληνική πόλη, για την επόμενη τετραετία, θα έχει να αντιμετωπίσει και το θεσμό του κομματικοποιημένου «μνημονιακού» δημάρχου.

Η ουσία είναι ότι απωλέσαμε, άνευ λόγου και αιτίας, την ευκαιρία, ταυτόχρονα με τις περιφερειακές εκλογές να διεξάγουμε και ένα δημοψήφισμα αποδοχής ή απόρριψης του μνημονίου∙ μιας σύμβασης που δεν ήταν αντικείμενο της νικηφόρας προεκλογικής εκστρατείας του κυβερνώντος κόμματος.

Η Ελλάδα της «αλμύρας» και του ωχαδερφισμού του ευρωπαικού νότου, του «πάμε και βλέπουμε», τέλεσε ακόμη μια σημαντική ιστορική πράξη, όπως αυτή της ένταξης στην Ε.Ε., της ένταξης στη νομισματική ένωση και τόσες άλλες, χωρίς δημόσια διαβούλευση, χωρίς πλειοψηφική έγκριση, αλλά με την ανερμάτιστη (καθώς δεν είναι βάσιμη η ερμηνεία του αποτελέσματος των περιφερειακών εκλογών) και αβάσταχτη ελαφρότητα πρωθ-υπουργικής εντολής.

Ένα δημοψήφισμα που δεν έγινε ποτέ, μια ακόμη ιστορική εκρεμμότητα.

εν αναμονή εξελίξεων…προετοιμαστείτε

Εκ των καλπεων ήττα… κι εκ των λόγων νίκη

Η προσπάθεια να αποκωδικοποιήσει κανείς το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των περιφερειακών εκλογών, με βάση τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών (επιτρέψτε μου για ευνόητους λόγους να αποφύγω τη λέξη «ηγετών»), θυμίζει τις προσπάθειες κάποιου, ακόμη κι αν είναι ο καλύτερος πότης, να περάσει από όλα τα bar της Bourbon Street, στη Νέα Ορλέανη και να παραμείνει νηφάλιος...Αδύνατον!

Η αλήθεια είναι, ότι κανείς δε θέλησε να προκαταβάλει, το τι θα είναι νίκη για την παράταξη του ∙ περισσότερο σαν τακτική ιστιοπλόου παρά σαν κίνηση αποφασιστικού αρχηγού, περίμεναν τον άνεμο για να κινηθούν μαζί του. Ήταν τουλάχιστον, βέβαιο, ότι η διαδικασία αποτίμησης του εκλογικού αποτελέσματος θα θύμιζε, φοιτητικές εκλογές.

Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κόμμα – «επιστρέφω σε λίγο» (σύμφωνα με κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος δε χωράνε εν μέσω κρίσης σοσιαλιστικές πρακτικές) πανηγυρίζει, διότι παρέμεινε πρώτο, παρά τα σκληρά μέτρα που χρειάστηκε να λάβει. Ο πρωθυπουργός, πριν… Νικολακόπουλος λαλήσει τρείς και εν μέσω πίεσης των spreads, αναγκάστηκε να ορίσει την απώλεια ενός εκατομμυρίου ψηφοφόρων μέσα σε 12 μήνες, ως νίκη. (Παρατήρηση: αξιολόγηση του αποτελέσματος ως ήττα αλλά χωρίς εκλογές, ίσως να ήταν ένα καλύτερο χαρτί στα χέρια του πρωθυπουργού ώστε να πιέσει για ηπιότερα μέτρα προσαρμογής.)

Η Νέα Δημοκρατία πανηγυρίζει, διότι μείωσε τη διαφορά από το πρώτο κόμμα. Στην πραγματικότητα απώλεσε και η ίδια σημαντικό μέρος των δυνάμεων της κι αν ψάχνει για κέρδος, μπορεί να το βρει μόνο στο γεγονός ότι η κ. ΝτόραΜπακογιάννη δεν έδειξε, ακόμη και στη γενέτειρα της, κάποια ανησυχητική για το μέλλον της παράταξης, δυναμική.

Η αριστερά πανηγυρίζει για την αύξηση των ποσοστών του Κ.Κ.Ε. Ίσως να είναι και η μόνη που πραγματικά δικαιούται να το κάνει. Αμετάβλητη στις απόψεις της, εδώ και δεκαετίες δυστυχώς, καρπώνεται μικρό μέρος των απωλειών. Ακόμη και εν μέσω εφαρμογής πληθώρας αντιλαϊκών μέτρων, δείχνει ανίκανη να πείσει το μέσο ψηφοφόρο, να μετακινηθεί από τον καναπέ, Κυριακή μεσημέρι με 25 βαθμούς, όχι για να πάει για καφέ, αλλά για να ψηφίσει (φανταστείτε για να πάει σε πορεία στο Σύνταγμα κουβαλώντας και πανό). Ακόμη όμως και στην αριστερή πτέρυγα της βουλής τα χαμόγελα πρέπει να περιοριστούν άμεσα. Η κατακερματισμένη παράταξη, με τάση διάσπασης, μεγαλύτερη και από τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις που κάνουν επιστήμονες στο CERN για το άτομο, δείχνει ανίκανη να εκφράσει επίκαιρο, στοχευμένο και κυρίως ενωμένο και ενωτικό λόγο.

Συμπέρασμα? Όταν αναλογικά λιγότεροι άνθρωποι, προσέρχονται στις κάλπες, από όσους παρακολουθούν κάθε Δευτέρα βράδυ το «Νησί», όλα τα πολιτικά κόμματα έχουν δεχτεί μια συντριπτική ήττα. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θεωρούν τα υψηλά ποσοστά αποχής απειλητικά για τη δημοκρατία ως πολίτευμα. Μάλιστα, τη θεωρώ ως άποψη, τουλάχιστον εκβιαστική αν όχι χειριστική, και ίσως επικίνδυνη. Είναι σίγουρα, όμως, μια προειδοποιητική βολή, απέναντι στον τρόπο που διαχειρίζονται οι παρατάξεις το πολίτευμα κι εκεί έγκειται η απειλή που προανέφερα.

εν αναμονή εξελίξεων…προετοιμαστείτε